SKREAM! INTERVIEW

ニューヨークのスリー・ピース・バンド、THE PSYCHIC PARAMOUNT。前身となるLADDIO BOLOCKOを経て結成され、実験的なノイズやインプロの手法と衝動的なライヴでカルト的な人気を誇る。前作から約5年、待望の新作『II』ではさらに その音楽性を推し進め、あの世界的音楽サイトPitchforkをして、8.2点の高評価。BATTLESがキュレーターを務める今冬の英国フェス “All Tomorrow’s Parties”にも参加、アーティストの中にもファンが多いという、そんな注目バンドの彼らが今回、メール・インタヴューに応じてくれた。

THE PSYCHIC PARAMOUNT : Drew St. Ivany (Gt)
INTERVIEWER : 中里 友

Skream! 初登場なので、まずはどのように3人が出会い、どういう経 でバンドが生まれたのか教えてください。Ben ArmstrongDrew St. Ivanyは以前、 “LED ZEPPELIN meets CAN”とも評されたLADDIO BOLOCKOというバンドを組んでいたということですが。

LADDIO BOLOCKOが2001年に解散して、翌年俺がフランスで暮らしていたときにTPPを結成したんだ。5日ほど練習して、フランスやイタリアをツアーした のさ。1stアルバムの『Gamelan Into the Mink Supernatural』に収録してあるそのときの楽曲は、敢えて危険を冒そうと自由度の高いギター・リフで作られているんだ。相当盛り上げた部分もあ るから、ところどころすごくワイルドだね。いろんなことがあってバンドは解散寸前だったけど、かろうじてツアーだけはやりとげたよ。1年くらい後にアメリ カに戻って、ニューヨークでおれたちはJeff Conawayとプレイし始めて、それからはずっと同じラインナップだよ。

-今作『』は前作『Gamelan Into The Mink Supernatural』と地続きでいながら、音は立体化し、さらにスケールアップした印象がありました。サウンドに関して、一貫したコンセプトはあったのですか?

俺たちが目指したのはエキサイティングなロック・ミュージックで、人々を夢中にさせる幻想的な音だ。もともと俺らは すごくラウドだし、それがうまくいくとパワフルかつエキサイティングに場の空気を燃え上がらすことができるのさ。その盛り上がりをレコーディングに反映さ せることが目標だったんだ。ヴォーカルがいないから、言葉とか歌詞なんて要らないと思えるほどのサウンドを作らなきゃと常に思っているよ。俺たちにとって は理に適った方法でも、このコンセプトはなぜか今日の音楽では普通じゃないみたいだけどね

-「SP、「DDB」、「N5」「N6」など記号のような曲は何か意図があるのでしょうか。

それぞれの楽曲を区別するイニシャルに過ぎないよ。人の名前みたいなもので特に意味はない。単なる識別さ。

-前作から約5年間、ライヴ盤や再発盤を挟んではいましたが、ここまでリリースに時間が掛かったのはなぜでしょうか?

この質問には満足してもらえるような答えは絶対出てこないな。この作品に限って、おれたちの楽曲制作のプロセスは ゆっくりで、オーガニックな感じに見えるだろう。最初に手を付けたのは2008年で、そのときにマテリアルの一部を録音し、セッションは捨ててね。その後 1年くらい経って、今度は違うスタジオで同じ曲を数曲、新曲と併せてレコーディングし直したんだ。全部で12日か13日スタジオにいたんじゃないかな。ス イスの画家、Paul Kleeの“芸術に完成はない。途中で手を止めるだけだ”という言葉を知っているかい?つまりマテリアルの持つ可能性をおれたちは長いこと探究し続けてい て、そしてある地点でその実験が終わったということだよ。
 

 
 


-楽曲はジャムやインプロヴィゼーションから生まれるのでしょうか。

ほとんどがそうだね。気に入ったアイデアを出し合って、その上に作り上げていくんだ。最初のインプロヴィゼーションをちゃんと再現出来ないこともあって、そんなときは曲がどんどん違う形に変化し、新たなものが生まれていくよ。

-TPPの音楽はとてもストイックで混沌としていながら、少しの儚さを感じます。また、荒涼として無機質 でいながら、気持ちを揺さぶる熱いものがあります。ある種の美意識のもと、ストイックに音楽活動をしている印象があるのですが、3人共通のコンセンサスが あるとしたら何でしょう?

この観点は好きだな。すごくロマンチックだよ。おれたちはみんなアメリカの中西部で育ち、高校を卒業してまもなく ニューヨークへやってきたんだ。その共通項だけでも実際大きな意味を持っているよ。自分をよく知ってるヤツに己のことを説明するヤツはいないだろう?でも 俺たちは未だに言い争うことがあるんだ。それは例えば、Jeffの好きじゃないアーティストの中にも、俺とBenは気に入っている曲がある、みたいなこと さ。だから俺らの音楽にそういう口出しはナシってことは決めたんだ。

-音楽的にこだわり続けているものは何でしょう?

まずはすごくハイな気分になって、それからプレイするってことだね。

-ジャケットのフォトやフィルムの、一貫してモノクロなアート・ワークにはあなた方の音世界を非常によく表していると思いますが、実際にそういう狙いはありますか?
 

 
 
 


ヴィジュアル的な部分はいつも最後の仕事で、それがサウンドの雰囲気に近づいているならすごく満足だよ。スモークの 中でバックライトに照らされて演奏するのが好きで、この音楽にはそれが最適のセッティングだと思っているんだ。影と照明のあたる部分が大事で、そこでサウ ンドが生きるんだ。

-灰野啓二やDON CABALLERO、LIGHTNING BOLTSteve Albiniなどの影響を感じますが、実際どのようなものから影響を受けていますか?音楽以外でも構いません。

ここに挙げられたアーティストはみんな好きだけど、特に誰かに影響を受けたということはないよ。Steve Albiniは別だけどね。俺たちが彼のレコードを聴いてきたように、1990年代初頭はどのバンドも彼のサウンドから影響を受けていたよ。俺たちが曲作 りで自身のサウンドやスタイルを見出したのはもう随分前のことで、今は己のスタイルの可能性を探索することにフォーカスを当てているんだ。その間ずっとさ まざまアートにインスパイアされてきたし、それを要約するのは不可能だよ。変と思うだろうけど、俺たちのなかにあるクラシック・ロックは、伝統的なフォー ク音楽に最も近いものなんだ。それを土台にノイズからフリージャズ、モダン・クラシカル、アフリカン、エレクトロニックといった音楽の要素を導入している のさ。最後には同じ曲のなかでBo DiddleyからKRAFTWERKまで描くことになるかもな。結局は本当に一体感を持てるものと繋がるんだろうし、そうじゃなければ放棄するよ。

-TPPの音楽をご自身の表現で定義づけるとしたら、何になりますか?

ロック。へヴィとかインストって言うこともできるかな。

-注目しているアーティストやシーンがあれば教えて下さい。

今注目しているのは、PANICSVILLE、EARTHLESS、TERMINAL LOVERS、Steve Moore、ALUK TODOLO、MELVINS、BOREDOMS、だね。

-12月にはBATTLESキュレートで、イギリスで開催されるフェスティヴァル“All Tomorrow's Parties(ATP)”に出演されますね。TPPのサウンドは是非ともライヴで体験したいと感じさせますが、どのようなステージングを目指していますか?

フェスでのギグはいつも少し慌ただしくて、ちゃんとコントロールできるとは限らないな。だから俺たちは俺たちのするべきことをして、思い切りサウンドを押し出すだけだね。心の底から遊んでほしいよ!
 

 
 Drew St. Ivany - 16mm still | credit: Aran Tharp
 


The Dark Light
By Maryam Math - appearing in The Daily | March 16, 2011

The Psychic Paramount pushes the sound beyond songs

At some point in the late ’60s, a certain brand of loud guitar music began to form. Black Sabbath’s doomy plod was the rough base for this new sound, though it also drew from the work of obscure ’60s bands labeled “psychedelic” (mostly because nobody else knew what to call guitar music that buried the vocals and refused to play nice). Over the past 40 years, much of this music has been called “heavy metal,” even though this particular music has little investment in charging forward or telling stories, and metal often does. Eventually, “heavy music” became the going term for this sound; local promoter Adam Shore has created a concert series called Blackened that specializes in booking “heavy” acts. This appellation works slightly better than most genre names because it is so loose — and there is no single way to describe heavy bands. All are loud, some painfully so; most are centered around a traditional rock-band setup, though some aren’t; and all of them make some part of the experience unusually intense.

New York’s the Psychic Paramount is as heavy as it gets. The guitar, bass and drums trio uses no singing, and stretches most of its songs past the five-minute mark. Last week at Death By Audio in Brooklyn, The Daily watched the band play to a small, passionate crowd (made up mostly of men in their late 30s with beards). The room filled with smoke, and the band was backlit with strong lights that made the members’ faces impossible to see. When the music was over, it felt like we’d all been driven around the block in a van full of bowling balls, blindfolded, and then placed back where we had started. (In a good way.) Not ones to play shows or record often, the band answered a few questions from The Daily.

You have been together a fairly long time but haven’t released many recordings. What’s the story?

Drew St. Ivany, guitarist: [Bassist] Ben Armstrong and I were in Laddio Bolocko until that band broke up in 2000. We formed the Psychic Paramount in November 2002 and did a tour in France and Italy with drummer Tatsuya Nakatani. The band lasted only two or three weeks. The decision was made to reignite the band in 2004, and we began rehearsing in New York. [Drummer] Jeff Conaway, who played in Sabers, was introduced to us by mutual friends. We went into the studio shortly after and recordedGamelan Into the Mink Supernatural.

We decided to start work on a new album in 2007. In 2008, we went into a studio and recorded basic tracks for the album, which were ditched. Another two or three years went by in a flash. Finally, we went in to another studio and rerecorded everything in 2009, and finished mixing it in 2010.

During all that time, we toured sporadically in Europe and the United States. To say we spent an excessive amount of time experimenting and exploring new ideas in our studio is an understatement. There are heaps of abandoned material.
 

 
 


The combination of backlighting, smoke and music is fairly assaultive. How do you navigate the line between music and pure overload?

Drew: We tend to navigate recklessly, and sometimes exciting things happen. It’s not fail-safe. We want the show to be action-packed, sonically, but we’re not trying to be aggressive. People have different thresholds.

Jeff: It can be jarring. Our friend Aran Tharp was in charge of the lighting and smoke at Death by Audio. During certain shows, he is shooting film and has a hand-held spotlight.

Someone called out Big Black’s “Jordan, Minnesota” at the beginning of the show. That song is over 20 years old — what does a reference like that mean to you guys?

Jeff: I thought they were saying “Jojo Monshtafo.”

Drew: I guess the atmosphere reminded them of Big Black. We should have brought firecrackers.

Are there other bands you feel a kinship with now?

Drew: Aluk Todolo.

Jeff: I always had a great time at Coptic Light shows, but they are defunct now. I thought we fit well together.

Music like the Psychic Paramount’s is probably not hugely commercial. In light of that, what do you see as the mission of the band?

Drew: There is no good way to justify an addiction.

Jeff: I always think of it as making what you would want to hear yourself. Not only are we heavy, but there is no singing. I love the challenge of making instrumental music, and so many times singers and/or lyrics are the downfall of otherwise good music.
 

 
 


RHYTHMIC RIFFS OF EXPLOSIVE, MANIC INSTRUMENTAL ENERGY

The New York Times

MARCH 7, 2011
By BEN RATLIFF

The Psychic Paramount doesn’t use words. It’s a rock trio without a singer, just guitar-bass-drums, and it lives entirely in the brawny lead-up, the big gestures of riff, rhythm and echo that generally point toward the real composed beginning of a song, the part that we end up whistling.

But there is no such song forthcoming. So the group’s show at Death by Audio, in Williamsburg, Brooklyn, late Saturday sounded like the instrumental way stations within a bloodthirsty performance by a band with songs (like, say, the Who’s in “Live at Leeds”) stretched across more than an hour. Or like free jazz with rock syncopation and dynamics. There’s some pacing, some narrative, lots of purpose, but the basic idea is to be always exploding in your face.

It makes lots of sense. The idea is right, the scale is right, the time is right. (Repetition is mother’s milk to all of us, and who needs another rock band with lyrics?) Sure, this music can grow tiresome. It was also very loud on Saturday. But the tired feeling you might have gotten was not solo fatigue. The guitarist Drew St. Ivany, the center of the band, didn’t play traditional solos in any sense. With Jeff Conaway’s syncopated drum groove and a blown-out repeated bass line (by Ben Armstrong) that contains an octave jump, suddenly this felt like progressive rock from 30 years ago except that the songs didn’t become fancy with chord changes. Instead, Mr. St. Ivany just repeated an extended-harmony chord for minutes at a time. He strummed fast, his guitar running through a couple of digital filters to make the sound ringing and rubbery. Or he took his hands off the fretboard and manipulated loops and feedback, making whining and roaring and percussive sounds — amazing sounds really.

Saturday’s show wasn’t improvisational, either. It drew directly from the shape of the pieces on the band’s new record, “II,” and the previous one, from 2005, “Gamelan Into the Mink Supernatural,” rather than expand and contract and move forward in free improvisation, as the band did back at the beginning, nine years ago.

In all that time the Psychic Paramount has moved pretty slowly up the ladder of local sound systems, and Death by Audio’s didn’t quite cut it; the show could not replicate anything like the pressurized feeling of “II.” You should see the group at a festival that will put the band in the right place with the right sound. Or you should hear “II.” Or you should just experience someone raving about what the Psychic Paramount amounts to at its idealized best: a manic ongoing present.

A version of this review appeared in print on March 7, 2011, on page C5 of the New York edition.
http://www.nytimes.com/2011/03/07/arts/music/07dba.html
 

 
 



Yellow Green Red - Sunday, May 15th, 2011 | Interviews | YGR

Blowing minds with one’s guitar/bass/drums rock band is nearly impossible in 2011, but if there’s any band doing it, it’s The Psychic Paramount. Formed out of the ashes of (the under-appreciated until after their demise) Laddio Bolocko, The Psychic Paramount take the simple concept of instrumental rock music and set the whole thing ablaze, using their superior musical ability not to dazzle or confuse but to translate the musical experience into a physical one. Their sound hits with force, charisma and vigor, as if the natural limitations of drums and amplified guitars don’t apply to this band, acting not as three separate players but a single indestructible unit. This is why their great new album, II, packs more emotion and provokes more thought than any other rock band I’ve recently headbanged to. I chatted with guitarist Drew St. Ivany about The Psychic Paramount, and while I wouldn’t have blamed him if he spoke only in the form of an obtuse metaphorical haiku (when your music sounds like this, you get full rights to be as pretentious as you want), he’s actually a pretty down-to-earth, awesome guy.

How did you guys know each other before starting The Psychic Paramount? I understand that some if not all of you played together in Laddio Bolocko…
Both Ben (Armstrong, bassist) and I played in Laddio Bolocko, which formed in 1997 in New York. Laddio split up in 2001 and soon afterward I moved to France. In 2002, Ben and I decided to form a new band and booked a tour of France and Italy. Ben suggested getting Tatsuya Nakatani to play drums, basically at the last minute. Those guys flew out to practice for a few days and do the tour. That formation split up after two and a half weeks. Jeff Conaway, who was playing in Sabers, joined as drummer in 2004 when Ben and I started playing again in New York. Since then, it’s been the same line-up.

Do you feel like the band has progressed since Gamelan Into The Mink Supernatural?
Gamelan summed up the essence of what we were doing at that time. Enough so, we thought, that it seemed redundant to go on pushing those extremes onto new ideas. I’m not sure how to assess where we’ve arrived in terms of progress. On a good day, I do feel like we’re a better band now than at any time in the past. I feel like II is definitely a logical continuation from Gamelan… the power and force is still there, but it also seems to stretch out a bit, in certain ways.
 

 
 


Has your song-writing process changed at all, or has it always been a certain way?
Gamelan was composed entirely on the guitar, which is probably the way most rock songs start out. A lot of material on II originated from drum beats we would use as a rhythmic foundation to experiment upon and build ideas. Sometimes radically different variations of tracks emerged. For instance, “N5” and “N5 Coda” are two different compositional approaches to the same drum figure.

The song titles on the new album all seem to be based in practicality, versus any sort of artistic purpose. Was this an intentional move, or do you just not put a lot of weight into the name of a song?
It just worked out that way. Song titles are usually expected but seemed irrelevant for this record. The abbreviations are convenient, but they also help to reinforce our decidedly non-verbal atmosphere.

Is the “non-verbal atmosphere” an intentional one, then? I can see how a band like The Psychic Paramount has no need for a singer or lyrics or evocative imagery… you guys seem to be about the music and only the music, in a way.
An escape from words can be liberating. On a recording, we are dealing only with sound and leaving any implication or storytelling up to the imagination. It may be interesting to find out what kind of mental imagery our music evokes in the listener, if any. I’ve had people describe it to me as being very dark and menacing. I feel it full of light and uplifting. In that way, I don’t see the absence of lyrics in our case as reductive. It challenges us musically to come up with something interesting enough to compensate for the lack of vocals which, for most people, are an integral part of rock music.

Do you feel like today’s fast-moving culture has less of a place for a group like The Psychic Paramount than say, two or three decades ago? It seems like unless a band is releasing a consistent flow of new music, they are nearly forgotten about. Is this something you ever consider? Do you care?
We care about that, but it’s further down the list of life concerns. Letting five or more years go by between records doesn’t help public awareness very much, but releasing two or three more Gamelans in the meantime is obviously not going to land us in the Billboard 100 either. Our audience is small and probably, like us, has high standards. We can relate to that. As such, we’d rather take more time to do it right than to release something we aren’t totally happy with.

How long will it be until you start writing new material? Do you specifically take breaks after a new record, or have you already started working on new ideas?
We’re planning on going back into the studio this summer. We’d like to have something new come out this year, but with us who knows? We’ve learned not to predict when that might be until a project is completely done.
 

 
 


Is there room for instrumentation besides bass / drums / guitar in The Psychic Paramount?
Jeff sometimes plays a contact mic running through effects and an amplifier. You can hear it on Gamelan, track four. It sounds like an android. Sometimes he plays this live. On the new record, Ben plays air organ on a couple tracks.

From listening to your records, it’s pretty evident that you are all incredibly talented players, but often the songs themselves aren’t necessarily difficult to follow. Do you purposefully dial yourselves down when it comes to songwriting, to not go off and try to be “crazier” or whatever?
We want our music to be inviting. We’re not trying to throw people off the train. People sometimes describe us as math rock, but it feels more like alchemy than mathematics. You could say that compositionally it’s very basic, but there is a lot going on. Our songs are still very challenging for us to play well.

That’s one thing I really appreciate about your music, that on paper the notes and riffs are probably pretty easy for anyone to play, but I don’t think any other group of people could play them and sound like The Psychic Paramount.
Thanks! That’s also true for most good bands. Classical music needs virtuosos, but rock prefers identity and confidence. You might only need two notes, but you definitely need a sound.

Confirm or deny: The Psychic Paramount have “stage clothes” that you wear at all/most of your performances.
Absolutely, all my clothes look the same.

How do you describe your band to strangers? Is it rock music?
I usually just say loud rock. It’s hard to gauge common reference points with strangers. A while back, this kid who looked at least 18 or 20 years old asked me what we sounded like. I described it as kind of like Jimi Hendrix doing guitar feedback for 40 minutes. He said, “Jimi Hendrix, am I supposed to know who that is?”

How does that make you feel? I can understand someone born in the ‘90s not having a deep knowledge of ‘60s rock, but does that sort of thing make you wonder if the youth is just less interested in rock music?
I don’t know. The genre is so broad. Even though most of the current rock scene may not be very good, I’m sure there’s still a young audience there. The best stuff is underground, and that’s probably more true now than ever before.
 

 
 


Dusted Features
Listed: The Psychic Paramount / Drew St. Ivany

Forged from the falling out of NYC math-noise monoliths Laddio Bolocko (an erstwhile alchemy of Panicsville/Dazzling Killmen itself), as the newly christened The Psychic Paramount, guitarist Drew St. Ivany and bass player Ben Armstrong have totally won the breakup. Their relationship, though, hasn’t exactly been a fertile one. The stellar Gamelan Into the Mink Supernaturalcame out on No Quarter way back in the summer of ‘05. Before that even, all their union with late-to-the-church drummer Jeff Conaway had yielded was an odds & sods comp and a few live sets from either side of the Pyrenees. Thus, it was with cautious hands and bated breath that we dropped the needle on their newest, II, earlier this month. And as our own Mason Jones was quick to pronounce, “I’ll be surprised if I hear a rock album this year that packs as strong a punch as II.” Looking at some of St. Ivany’s picks here, however, and the next Psychic Paramount record might just surprise us all. Extra punch points for the MacLise shout-out, Drew.

1. Black Sabbath - Sabotage
An easy one that kicks right in with "Hole in the Sky.” The ultimate Sabbath party record.

2. Gunter Schickert - Samtvogel
Possibly the best echo guitar record ever made; either this one or A.R. & Machines - Die Grüne Reise.

3. Nurse With Wound - Merzbild Schwet
Listening to this is a perfect way to get in the mood for just about anything.

4. Institut für Psycho-Hygiene / Rudolf Eb.er - Lieder Zur Anal.ytischen Selbsverkrüppelung
The title pretty much says it all.

5. Kim Duk Soo - Samulnori 2xCD
Samulnori is Korean farmer percussion music which apparently dates back to 300 A.D. Traditionally comprised of four musicians on specific types of gongs and drums, Kim Duk Soo expanded this form for a larger ensemble and that’s what you’ll hear on these amazing discs.

6. Chrome - Half Machine Lip Moves
Back in high school, Ben’s Ford LTD had a piece-of-shit car stereo. I think he was punching it out of frustration and this album got stuck in the cassette deck. We literally tripped on it for weeks. When he finally got the cassette out, the Surfers’ Locust Abortion Technician became firmly implanted.

7. The Aesthetics - My Right to Riches
A cool band from New Zealand. Sort of like Chrome but more punk garage.

8. Angus MacLise - Astral Collapse
Ritual music from the elusive and complicated first drummer of the Velvets. This beatnik can teach you how to do it.

9. The OKeh Laughing Record
This record is so magical, it can turn a man into a baby.

10. Flipper - “Sex Bomb” b/w “Brainwash
Punk storytelling classic.
 

 
AV2.jpg
 


: Interview - Wywiad | September, 2010 Katowice, Poland

Koncert The Psychic Paramount był jednym z powodów, dla których Scena Eksperymentalna najbardziej przypadła nam do gustu spośród scen Offa. Miło zobaczyć w Polsce zespół, który wykorzystując rockowe patenty buduje coś nowego, zarazem idą trochę pod prąd modnym tendencjom. Choć motoryczna, przestrzenna muzyka The Psychic Paramount skrzydła rozwija na koncertach, coś nam mówi, że ich (wreszcie) nadchodząca nowa płyta uchwyci jej sedno i moc. Przed Wami wywiad z trio z Brooklynu.

Na pierwszym koncercie w Polsce zagraliście dwa utwory z „Gamelan Into Mink Supernatural”, a reszta utworów była nowa. Od „Gamelan…” minęło pięć lat. Skąd aż tak długa przerwa?

[Ben Armstrong – bas] Cóż… Od czego by tu zacząć.

[Jeff Conaway – perkusja] Nowy album jest już skończony, niedługo powinien się ukazać.

[Drew St. Ivany – gitara] Nazywa się „II”, co okazało się nieco prorocze, bo nie nagraliśmy go w pierwszym podejściu. Nie byliśmy szczególnie zachwyceni pierwszym nagraniem tej płyty, więc spędziliśmy trochę czasu na nicnierobieniu, a później nagraliśmy ją drugi raz.

[Ben] Nie chodziło jednak tylko o kwestie techniczne. Zmodyfikowaliśmy piosenki, poprawiliśmy, stały się bardziej zwarte. Gdy nagrywaliśmy pierwszy raz wystąpiły też pewne problemy z brzmieniem, których nie potrafiliśmy przeskoczyć. Postaraliśmy się więc o nowy budżet, by nagrać od początku.

Kiedy odbyła się te sesja?

[Jeff] Pierwsza była chyba latem 2008. Drugą zaczęliśmy pod koniec października 2009. Już prawie skończyliśmy, musimy jeszcze trochę popracować nad dźwiękiem, ale w 95 % płyta już jest gotowa.

Kiedy możemy się jej spodziewać?

[Ben] Jeśli nie pod koniec tego roku, to na początku następnego. Tak jak pierwsza płyta, wyjdzie ona w No Quarter.
 

 
 
 


Wasza pierwsza płyta powstała na żywo, na w trasie po Francji i Włoszech. Koncert na Off pokazał, że Wasza muzyka jest typowo koncertowa – na żywo brzmienie nabiera rozmachu. W studio też nagrywacie na 100%?

[Drew] Zasadniczo staramy się grać razem jak najwięcej. Na nowej płycie nagraliśmy jednak parę kawałków w zupełnie oddzielnych partiach.

[Ben] Większość płyty nagraliśmy na żywo. Jednak pewnych rzeczy nie da się zrobić w ten sposób. Jeśli pomyślisz o komplikacjach wynikających z nagrywania dziesięciominutowego kawałka, łatwiej jest to zrobić w częściej. A już gdy chce się podwoić partię gitarową, po prostu nie można tego zrobić na żywo.

Kiedy słuchałem Waszych nowych piosenek, miałem wrażenie, że jest w nich więcej narracji i budowania atmosfery niż w starszym materiale. Czy w tym przejawia się ta zwartość, o której wspomnieliście?

[Jeff] Myślę, że samo połączenie wszystkich składowych naszej muzyki tworzy swego rodzaju narracyjność. Ale z drugiej strony, dzieje się to w bardzo zredukowanej formule. Nasza muzyka opiera się na repetycjach, próbujemy stworzyć utwór z najbardziej podstawowych elementów, wręcz celowo zawężając paletę. Nadal jednak chodzi o uzyskanie skończonej piosenkę, przy użyciu bardzo prostych elementów.
 

 
 


[Drew] Na pewno zmieniły się okoliczności, w jakich powstawały starsze i nowe utwory. Pierwszy album, czy też pierwszy zestaw utworów na drugi, składał się raczej z ogólnych pomysłów, proces komponowania był tak jakby bezterminowy, nie miał domknięcia. Wiedzieliśmy od czego zaczniemy i mniej więcej wiedzieliśmy na czym skończymy, więc w środku utworu w pewien sposób podróżowaliśmy wspólnie, by dotrzeć to tego punktu. Natomiast nowe kawałki są zdecydowanie bardziej skomponowane. Bardziej przemyślane. Nie tyle na samej zasadzie kompozycyjnej, co raczej w wyniku tego, że o wiele więcej ćwiczyliśmy. Podczas prób naprawdę ograliśmy ten materiał i decydowaliśmy, które elementy muzyki zostaną. Dotyczy to szczególnie gitary. Na pierwszym albumie sednem gitary były sola, teraz dużo ważniejsza jest motoryka, powiedziałbym nawet, że minimalistyczna.

[Ben] Oraz bardziej rytmiczna. Tych punktów, węzłów, o których wspomniał Ben, mieliśmy przy nagrywaniu drugiej płyty zdecydowanie więcej.

Wspomnieliście o takich charakterystykach jak repetycja, motoryka, minimalizm. To fundamenty krautrocka. Czy zespoły krautrockowe Was inspirują? 

[Wszyscy] Tak, zdecydowanie.
 

 
 


[Drew] Dorastając w środkowo-zachodniej Ameryce, jak my wszyscy, wychowujesz się w klimacie klasycznego rocka z lat 60tych/70tych. Teraz, szczególnie dla mnie, choć myślę, że dla chłopaków też, wszystkie te zespoły jak Can, Faust czy Kraftwerk, koniecznie trzeba też wspomnieć o This Heat i nawet Boredoms, stały się obecnie klasyką rocka. Może wielu ludzi nigdy nie słyszało takich zespołów jak Harmonia i tym podobne. Ale my słuchamy ich od tak dawna, że chyba nie mają już na nas tak bezpośredniego wpływu, nie usłyszysz ich wyraźnie w naszej muzyce. Wpływ był widoczny jakieś piętnaście lat temu, gdy naprawdę przetrawialiśmy cały krautrock. Teraz jest to dla nas naturalne środowisko.

Czy fakt, że krautrock był europejskim tworem, zwiększał dla Was jego atrakcyjność względem amerykańskiego kanonu, na którym się wychowaliście?

[Drew] Tak naprawdę, większość zespołów, których słuchałem w młodości, było z Anglii. The Rolling Stones, The Beatles, Black Sabbath, Led Zeppelin. Haczyk w dorastaniu w środkowej Ameryce polega na tym, że wszyscy są przekonani, że to Amerykanie wymyślili rock’n’roll, bo wywodzi się on z czarnej muzyki. Ale przecież wszystkie naprawdę innowacyjne zespoły, jak te wyżej, ale też chwytliwe, jak The Kinks, są w większości brytyjskie. Tak więc krautrock jako europejski, był po prostu trochę bardziej egzotyczny te piętnaście lat temu, ale już nie jest. Nie wydaje się odległy.

[Jeff] Chciałem jeszcze powiedzieć, że kiedy ja po raz pierwszy spotkałem się z krautrockiem, byłem naprawdę pod wrażeniem. Moim zdaniem te zespoły w pewien sposób wyprzedziły, przewidziały nadejście muzyki dance i wielu innych rzeczy, które wydarzyły się w muzyce elektronicznej, muzyce opartej na rytmie, na groove. Moim zdaniem było to bardzo świeże, zwłaszcza, że wydarzyło się wcześniej od muzyki stricte elektronicznej. Według mnie istnieje duży kontrast pomiędzy tym wszystkim a klasycznym rockiem, dominującym w Stanach. Ale myślę, że sam teraz próbuję wrzucać do jednego worka z klasycznym rockiem, który lubię, współczesne zespoły, których kompozycje nie rozwijają się w organiczny sposób, są więźniami zwrotkowo-refrenowej konwencji. My staramy się, by nasze utwory właśnie ewoluowały organiczne, żeby kolejne pasaże wynikały z siebie, nawet jeśli jest dużo repetycji i zmiany, które następują, są subtelne.

Odniosłem wrażenie, że Wasze koncertowe brzmienie jest bardzo dojrzałe, że macie je pod kontrolą. Czy ewolucja i coraz lepsza kontrola brzmienia pomaga Wam tworzyć bardziej złożoną muzykę na drugim albumie? Bardziej zaplanowaną?

[Drew] To delikatna sprawa, bo kiedy brzmienie jest w centrum, to możesz komponować, zmieniać, przebudowywać muzykę, ćwiczyć się w detalach, ale jeśli brzmienie nie będzie takie, jakiego oczekiwałeś, nie czujesz się z nim dobrze, wtedy cała reszta przestaje mieć znaczenie. Zawsze pierwszą rzeczą, o którą się martwisz, jest sound. To zawiła kwestia, ale właśnie w tym leży problem.
 

 
 


[Ben] Wiele zespołów używa na trasach pożyczonego sprzętu różnego rodzaju, monitorów, bębnów, itd., żeby zarobić pieniądze. My zawsze wypożyczamy vana i bierzemy ze sobą wszystko, co będzie nam potrzebne. Chcemy mieć pewność, że mamy pod ręką nasz sprzęt i możemy kontrolować brzmienie najlepiej, jak tylko możliwe. Za każdym razem jest oczywiście trochę inaczej, ale staramy się tak właśnie działać. W efekcie, na trasie ginie nam połowa sprzętu (śmiech). Dzisiaj używaliśmy wyjątkowo dużo nie naszego sprzętu, swoje mieliśmy tylko gitary i efekty – przylecieliśmy ze Stanów tylko na ten koncerty. Ta scena miała sporo pogłosu, co powodowało problemy, z którymi człowiekowi nie chce się borykać gdy gra, ale musi.

[Drew] Tak naprawdę kontrolować brzmienie jest ciężko, trudniej niż się wydaje.

[Jeff] Brzmienie jest skrajnie ważne, gdy tworzy się rockową, instrumentalną muzykę. Nie mamy wokalisty, który wyjdzie na scenę i przyciągnie uwagę widowni. Więc każdy instrument musi brzmieć naprawdę świetne.

Jeśli brzmienie jest tak ważne, jakie zespoły najbardziej cenicie za ten właśnie element? 

[Drew] Często jest to przypadkowe. Tak czysto dźwiękowo rzecz biorąc, powiem, że pierwszy album Suicide ma cudowne brzmienie. Płyta „'77 Live” Les Rallizes Dénudés ma kapitalne, bardzo romantyczne brzmienie, choć nie wiem, czy tak planowali. Te dwie rzeczy przychodzą mi od razu do głowy.

[Ben] Lubię rzeczy wydane przez Chrome Records. Są nagrane pozornie w złej jakości, w naprawdę dziwnym, kiepskim studiu. To są najbardziej magiczne płyty. Nagrywane na mały magnetofon, potem składane do kupy i efektem jest nieprzewidywalny, szalony dźwięk. Nie możesz tego zrobić w studio. My staramy się używać naprawdę dobrego sprzętu, co również daje świetne brzmienie, ale jeśli się z tym przesadzi, można stracić całą magię.

[Jeff] Ciężko jest utrzymać równowagę. Jeśli coś, co planujesz od początku ma w sobie tę dziwną energię, to gdy brzmienia jest tanie, kiepskie, właśnie ta energia decyduje o atrakcyjności całości. Próbujemy uzyskać równowagę stosując bardziej wyrafinowaną jakość dźwięku i nadal zachowując tę energię w muzyce.

Dzięki za rozmowę.

[Piotr Lewandowski]

http://www.popupmusic.pl/no/28/artykuly/323/the-psychic-paramount-wywiad